ركاب بود و در غزوهء مريسع رسول خدا او را در مدينه خليفهء خود قرار داد و بالاخره در سنه هشتم هجرت در وقعهء موته بمشاركت جعفر طيّار و عبد اللّه بن رواحد بسعادت شهادت رسيد . و بعضى از مفسرين حضرات اهل سنت سخنان شرم‌آورى در موضوع تزويج رسول خدا زينب بنت جحش را گفتند كه قلم از بيان آن ابا دارد و نسبت آن را بيك مرد بازارى روا نيست مثل اينكه مىگويد سبب اينكه زيد زينب را طلاق داد اين بود كه روزى رسول خدا او را بديد فرمود سبحان خالقك يا پرده‌بين رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و زينب بود بادى وزيد پرده عقب رفت آن حضرت زينب را بديد خوابيده است پس آن كلمه يا شبه آن كلمه را بر زبان جارى كرد چون زيد به خانه آمد زينب ماجرا را بزيد گفت زيد چنان دانست كه رسول خدا عاشق زن او شده است فلذا او را طلاق گفت پس آن حضرت او را تزويج كرد . خدا بكشد اين جماعت را كه چنين افترائى بساحت قدس نبوت مىبندند و اين اكاذيب را بر سيد انبياء روا مىدارند حق مسئله اين بود كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم زينب را تزويج كرد از براى زيد و خويشان زينب و خود زينب به اين مزاوجت دلخوش نبودند و بسيار كراهت داشتند چون زيد از موالى بود و زينب دختر عمهء رسول خدا بود و زيد را كفو خود نمىدانست اين آيه شريفه نازل شد . ( وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا مُبِيناً ) . يعني جائز نيست براى مؤمن يا مؤمنة هنگامى كه خدا و رسول در امري حكمى بفرمايند آنان هم در مقابل راى پيغمبر رأي داشته باشند و امرى را اختيار بنمايند چون اين آيه نازل گرديد چاره نداشتند از اطاعت رسول خدا بالاخره رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم زينب را بزيد تزويج كرد تا نخوت جاهليت از بين برود و برغم نارضا بودن جمعى مع ذلك اين كار كرد و اگر رسول خدا بقول آن جاهل سفيه عاشق زينب بود دواعى